Zuid afrika deel 2
Dag 12:
Prachtige ochtend om wakker te worden en de natuur
in de bergen te bewonderen.
We mochten tot 8 uur uitslapen, maar al rond 7 uur
zijn we opgestaan. Ons biologisch klokje gooide ons het bed uit. Rondom
liepen paarden en de zon straalde al zo veel warmte op het vroege uur
uit.
Om 8:30 uur ontbijt en 9 uur weer on the road again.
Alle bagage in de aanhanger en de mensen in de jeep
en toen startte de jeep niet. Alle mannen eruit om te duwen, maar
helaas. De vrouwen mochten blijven zitten tijdens dit alles. Tenslotte
hebben ze met de andere 4x4w onze jeep een stuk opgetrokken naar een
hoger op de berg, zodat hij er af kon rijden en dan zou kunnen starten
en dat lukte. Maar we stonden natuurlijk niet op een recht stuk maar op
een berghelling en dus veel huts en klutsbewegingen verder kwamen we
weer bij de wachtende mannen.
Instappen en gaan.
Bij het overstappen in de truck kwam het zo uit dat
de 2 Spaanse vrouwen eigenlijk bij Kevin moesten zitten, maar na wat
heen en weer gebabbel kregen ze Maria en Felice zo ver dat zij bij
Kevin gingen zitten.
We hebben de dam bezocht in dit prachtige
natuurgebied.
Met lunchtijd kwamen we in een schattige dorpje:
Clarence. Veel winkeltjes die op het toerisme inspelen. We hebben er
heerlijk geluncht.
Om 14 uur was het verzamelen en iedereen was er
behalve: de queen en prince.
Een kwartier hebben we op hen moeten wachten.
Daarna reden we via Golden Gate National Park naar
Bloemfontein. We overnachten op een boerderij bij Ladybrand (op 10 km. afstand).
Het is hier koud, maar gelukkig staat er een klein
elektrisch cv-tje en dat warmt lekker op.
De sterrenhemels zijn in Zuid Afrika geweldig. Pas
dan besef je wat al dat extra licht van lantaarnpalen, kassen enz. voor
invloed heeft op het donker en licht zijn.
Tijdens het diner
kwamen de irritaties ten aan zien van de 4 Spanjaarden weer boven en
toen Kevin vroeg wie vanavond de vaat deed, zei ik al tegen Christoph
dat hij het beter in het Spaans zou vertalen want Kevin kan dit wel
tegen ons zeggen maar wij verstaan en begrijpen hem wel. Maar die
Spanjaarden halen er zelf uit wat ze willen begrijpen en dat is veel
linker. Carmen maakt zeer selectief gebruik van haar kennis van de
Engelse taal; als ze het nodig heeft dan spreekt ze het en anders is
het niet begrijpen-systeem van toepassing. Het gaat ongeveer zo:
`Keffien, iets rielie nais hiejr è?'. Of: `iets terrible,
horrible'.
Om
te voorkomen dat ze er weer vandoor zouden gaan riep ik enigszins
vragend, maar meer delegerend naar Carmen of zij de afwas vanavond zou
doen. Ze begreep het eerst niet en toen heb ik het met maniertjes en al
gezegd, zodat zelfs een doof mens het zou begrijpen. Inge en
Ralf
hebben de queen nog even tegengehouden toen ze wilde vluchten, maar ze
ontsnapte. Het moet ook voor hen nu duidelijk zijn dat zij de personen
zijn die de handjes uit die beauty-salon-mouwtjes konden steken.
Carmen ging naar de
keuken en begon aan de haar opgedrongen taak. Bettina vond
het
vervelend dat Carmen alleen de vaat deed en ook Kevin gaf aan dat er
altijd 2 mensen de klus moeten doen. Ralf
zei zeer terecht dat het om een principekwestie ging en ik vond ook dat
- die vrouwen de hele dag samen kletsen en elkaar dus prima begrijpen -
ze in haar eigen taal helder aan Mercedes duidelijk zou kunnen maken om
haar te helpen. Even later kwam de queen met handschoentjes aan om de
vaat te doen.
Dag 13:
Wekker op 5:30 uur en om 6 uur een snel ontbijt en
dan op weg. Eindbestemming Karoo. Maar onderweg nog een paar maal
gestopt o.a. in Middelburg; een klein stadje met overblijfselen van de
Nederlandse architectuur.
Daar wat boodschapjes gedaan en rond gekeken. Toen
weer on the road again. Maar net buiten dit stadje zijn we gestopt om
te lunchen aan de truck.
En toen zagen we een nieuwe apartheid in Zuid
Afrika ontstaan. De queen en prince hadden al een salade in het stadje
gegeten en zonderden zich af van de groep. Ze roepen de negatieve
interactie ook zelf over zich af.
Maar bij de salade zat geen fruit en prince kwam
wel snel een paar sinaasappels halen, terwijl niemand dat deed omdat we
niet wisten of het de bedoeling was.
De volgende stop was in een klein dorpje Nieu
Bethesda en daar bezochten we het Owl House. Hier leefde Helen Martins
van 1898 totdat zij op 78 jarige leeftijd suïcide pleegde.
Helen maakte allerlei tekeningen en objecten door gebruik te maken van
basale materialen. Zo heeft ze flessen gebruikt en ook het glas
versplinterd en tegen de muren geplakt. Ook allerlei beelden gemaakt
van cementachtig materiaal. Ze had steeds meer last van arthritis, haar
gezichtsvermogen ging hard achteruit en bovendien vond ze dat haar werk
klaar was. In 1976 beëindigde ze haar leven.
Vlakbij dit huis was nog een fossielengebeuren.
Maar dat was niet erg spectaculair.
Wel een paar mooie overblijfselen van dino's
gezien, want die zijn in dit gebied veelvuldig gevonden.
Bij Freddy wat sleutelhangers gekocht. Natuurlijk
veel te veel betaald, maar ach die man moet ook wat verdienen. Ik vroeg
of ik een foto van hem mocht maken en hij poseerde meteen. Toen ik hem
de foto liet zien lachte hij breed uit en zag ik dat zijn voortanden
foetsie waren en dus vroeg ik of ik nog een foto mocht maken van een
lachende Freddy. Geen probleem: stralend keek hij in mijn lens en wilde
meteen het resultaat zien. Hij was zeer in zijn nopjes met het
resultaat.
Hier en daar weer ballonnen uitgedeeld en het is zo
fijn om te zien dat de kinderen zo blij zijn. Het valt me trouwens op
dat de mensen toch een vrolijkere inborst hebben dan bij ons. Over de
straat heen wordt er van alles gezegd en gelachen naar elkaar.
Omdat er verder weinig te doen en te zien was ging
de groep weer naar de truck en zouden we eerder vertrekken dan de
afgesproken 17:10 uur. We kwamen de queen en prince tegen en Carmen
vroeg: `Wie lieff et faif ten è?' ik zeg dat we eerder
vertrekken omdat er niks meer te doen is. Reactie van Carmen: `O, ze
houzis aar zo bjoetifoel, bjoetifoel houzis hier!' Even later
komen ze er toch aan.
De weg naar de Drifters Karoo Inn was zoals Carmen
zou zeggen: terrible, horrible. Geen echte weg te bekennen en we reden
echt in the middle of nowhere. Mobiel meldde: geen service.
Het is een droog gebied; per jaar valt er maar
ongeveer 20 ml regen. Karoo is de Khoi (Hottentotten) naam voor `het
dorstige land'.
Er waren 5 huisjes met hetzelfde principe als op de
Drakensbergen: 2 slaapkamers en een gezamenlijke badkamer en in de hal
een open haard.
Wij deelden ons huis met Kevin.
Ook hier weer enkel licht via zonnepanelen, maar in
ons huisje waren die tijdens de laatste storm beschadigd. Dus doen wij
het met sfeerverlichting van olielampen; je kan er niet goed bij lezen,
maar het heeft wel wat (voor een paar dagen).
Tijdens het diner vertelde Kevin dat de laatste
bewoner van het huis mr. Groenewald was. Door een of andere onenigheid
wilde men hem uit het huis verdrijven, maar voordat men daar de kans
voor kreeg heeft zichzelf op het terras opgehangen. Kevin vertelde dat
de geest van die meneer rond spookt in het huis en omgeving en dat hij
wel eens wat rare geluiden heeft gehoord.
Na het diner zijn Inge, Christoph, Ralf en Kevin
naar de bar gegaan. Bijna overal is er een bar, waarschijnlijk een
overblijfsel van de engelse tijd.
Een aantal shooters (borreltjes) met de namen:
olifant, panter enz. werden genuttigd en na verloop van tijd ontspon er
zich een spookscenario. Inge, Christoph en Ralf lagen op de loer en
toen Kevin dacht alleen in het huis achtergebleven te zijn, maakten zij
enge en onverwachte geluiden. Christoph was door een raam naar binnen
gekropen en speelde voor klopgeest. Hij hoorde Kevin bidden: `Oh, lord.
I know that I have done wrong things in my life, but
please….!'
Kevin vloog het huis uit en ging in de truck
zitten. Maar de 3 gingen stiekem erachter aan en lagen onder de truck
weer te kloppen enz. Kevin vloog de truck uit en zat in een recordtempo
bovenop de truck. Christoph kroop in de truck en klopte tegen het dak.
Zo zijn ze bezig geweest tot een uurtje of half drie vannacht en dat
was tevens de reden dat Kevin niet in ons huis sliep; hij durfde niet
van de truck af te komen. Vanmorgen hilariteit natuurlijk toen de rest
van de groep geïnformeerd werd en Kevin heel eerlijk aan gaf
dat hij bang was geweest en zich niet kon herinneren om ooit zo blij te
zijn met de opkomst van de zon.
Ik weet niet of hij de volgende groep op de hoogte
brengt van mr. Groenewald.
En ik kan weer een vakantietrauma aan mijn lijstje
toevoegen:
mijn
Papadayan-duim -> op de Papadayan vulkaan in Indonesië
gevallen. Het hele stuk omhoog was ik begeleid door onze chauffeurs
omdat het allemaal rollende lavagesteente was en ik dacht dat ik de
rest wel zelf kon lopen. Nee dus.
mijn
bootpoot uit Vietnam -> aan een modderige kant moesten we in de
boot stappen en Frans zei nog geef me een hand, maar nee ik kon het
zelf wel. Gevolg dat mijn been onder de punt van de boot gleed en ik
het gevoel had dat mijn scheenbeen gebroken was. Nu na 10 jaar zit er
nog steeds een grote plek die veel weg heeft van een open been, maar
het is gelukkig nog nooit open geweest. De plek doet nog regelmatig
pijn en dan voelt hij extra heet aan.
Kreta-heup
-> op Kreta wilde ik van de brommer springen maar dat ging niet
goed en toen bezeerde ik
mijn heup behoorlijk.
mijn
kerk-knieën -> in Meschede (Duitsland) was ik rond aan
het kijken in de kerk en was vergeten dat ik op het altaar liep dat
behoorlijk verhoogd was. Ik stortte dus neer op mijn knieën;
pijnlijke oefening.
Karoo-
enkel -> na het diner wilden we naar ons huisje gaan, maar ja in
de middle of nowhere met enkel zonnepanelen, is het licht schaars. En
dat zou nog niet zo'n ramp zijn geweest als het pad waarop je moest
lopen redelijk recht was. Maar het was bezaaid met stenen en steentjes;
sommige lagen diep vast in de grond en andere rolde met je mee. En zo
een had ik te pakken of liever gezegd net andersom. Ik verzwikte mijn
enkel en zat de volgende seconde al op mijn knieën. Het ging
allemaal zo snel dat Frans ook niet door had wat er gebeurde. Een
voordeel is dat mijn gewrichtsbanden niet sterk zijn en dus makkelijk
mee rekken, dat is normaal gesproken natuurlijk niet handig maar in dit
geval is de blessure daardoor beperkt gebleven.
Dag 14:
Om 7:30 uur op en 8 uur ontbijt en daarna zou er
gewandeld worden in de omgeving, maar dat was voor mij niet van
toepassing. Ik heb braaf met mijn been omhoog gezeten en elk kwartier
wat oefeningen gedaan, want morgen moeten weer op weg en dan is het in-
en uit de truck stappen.
En zoals gewoonlijk is het wachten op de queen en
haar gevolg eer de groep weg kan.
Arturo en Julio hebben tortilla's gemaakt. Nou
eigenlijk Julio, want Arturo stond er knap verloren bij met zijn flesje
olie. Hij is duidelijk niet gewend om ook maar iets aan huishoudelijk
werk te doen.
In onze achtertuin liepen impala's en struisvogels.
Een prachtige zonsondergang.
Dag 15:
Omdat het zondag was en de musea dan niet zo vroeg
open gaan mochten we tot 7:30 uur uitslapen, om 8 uur ontbijt en om
8:30 uur vertrek. Natuurlijk moesten de rugzakken al voor het ontbijt
geladen zijn, zoals gewoonlijk.
Het vertrek was net zo moeilijk als de komst:
schuddende truck, hotsen en klotsen tot er weer een goede weg was.
De eerste stop was Graaf Reinet; een leuk stadje
met huizen die Hollands aan doen. Het is een van de oudste stadjes. Een
museum bezocht en daar gevraagd om mijn mobiel wat op te laden, want in
de vorige locatie was er geen stroom.
Nou gaf dat niet want je kon toch niet bellen of
sms-en, want er was geen bereik.
Rond 12 uur de bekende lunch aan de truck en bij
gebrek aan sanitaire voorzieningen mochten we zelf uitkiezen achter
welke struik we wilden plassen.
Queen en prince vonden de eet-locatie maar niks en
ze deden een broodje in een plastic zakje en aten dat later in de bus
op.
Ook commentaar natuurlijk op het ontbreken van een
wc. Maar als de nood hoog genoeg is, dan gaan zelfs de queen en prince
de bosjes in.
Toen volgde de rit door de Valley of Desolation.
Die naam zou eerder gegeven kunnen worden aan de bergen waar we
vervolgens doorgingen: Outeniquabergen. Een korte omschrijving:
-heel
erg hoog
-diepe
ravijnen
-slechts
een wegdek van zand en keien
-veel
haarspeldbochten
-een
grote truck en dus weinig ruimte ernaast
-geen
vangrail, dus meteen het ravijn omlaag…
-telkens
weer een andere berg die genomen moest worden
Op een bepaald moment waren we onder aan een berg
en er stond zowaar een kleine pub alias winkel. De wc was een hokje
buiten met een toiletpot boven een gat. Je kon aan het aroma merken dat
je niet de eerste was die de wc gebruikte. Ook de prince, die nu een
upgrade heeft ondergaan tot witch, moest plassen en om in haar manier
van doen te reageren zei ik tegen haar: `Naiz houz è?'
Ze heeft nog net niet het guiness book of records gehaald wat
betreft snel plassen.
Nog een biertje gepakt en toen gingen we weer op
weg. We dachten dat we de bergen gehad hadden, maar dat was niet waar.
Van alle kanten doken de bergen weer op en meanderde de smalle
weggetjes zich rondom de bergen en waren de ravijnen in hoogte en soort
(rots of groen) gevarieerd.
Een auto passeerde de truck en zei dat er een band
kapot was. Nou dat had hij goed gezien want er zat een flink gat in. En
ik maar blij zijn dat de truck achter 2 wielen naast elkaar had, zodat
als de buitenste over de rand ging - en ik zat aan die kant van de
truck aan het raam - in elk geval de tweede nog houvast had op de weg.
Nou mooi niet, want die tweede bleek niet een maar twee gaten te
hebben. Dus op de berg moest er een wiel verwisseld worden. Een hele
klus.
Na veel extra hulp en een half uur verder zat de
reserveband erop en konden we de weg vervolgen. De kennis van Kevin die
toevallig langs kwam en mee hielp, bleef een tijdje op zijn motor
achter ons rijden en na een paar kilometer hebben ze de band
gecontroleerd of de moeren goed vast zaten.
De weg naar de inn was weer heel speciaal. Als je
het bordje van de Drifters ziet, dan ben je er nog lange niet. Dan moet
je een aantal kilometers door ruig gebied. De truck laat je allerlei
oefeningen doen zonder dat je daar zelf iets voor hoeft te doen:
verticale lancering, horizontale bewegingen en gevolgd door een
combinatie van deze twee.
Aangekomen bij de Drifters Inn in de buurt van
Knysna (spreek uit: Naisna) werd alle bagage weer uit de
truck geladen en toen hoorden we een sissend geluid; in de band die
voor de vervangen band zat. En ook in deze band zat een gat.
Dus 2 banden op 1 dag en geen reserve meer.
De locatie is mooi, maar ook nu weer geen mobiel
bereik.
Dag 16:
Om 7 uur waren Kevin, Ralf en Christoph al weer de
band aan het verwisselen.
Om 7:30 ontbijt en 8 uur op weg naar de
Plettenbergbaai. Daar wat gekocht voor Maria die morgen jarig is. Ook
nog gezocht naar een externe had disk om mijn foto's extra op te slaan,
maar ze hadden alleen hele grote dingen en dat is niet handig als je
maar een rugzak mag in plaats van een koffer.
De queen en de witch hadden bedacht dat ze vandaag
maar in de Plettenbergbaai zouden blijven en toen duidelijk werd dat
Kevin niet op en neer zou rijden om hen weer op te halen besloten ze de
hele dag tot 21 uur `s avonds daar te blijven. Lekker rustig.
Plettenbergbaai
droog oefenen voor de
bungy sprong
Daarna nog aan de baai gezeten tot de groep
compleet was en toen naar de bungy jumping. Kevin, Inge en Christoph
wilden graag springen. Het gaat hier wel om de `world's highest bungy'
216 meter.
Wat dapper om dit te durven. We reden over de
desbetreffende brug en dan al krijg je bijna kippenvel bij het idee dat
je daar af moet springen.
Maar ze drie hebben het geweldig gedaan. Kevin
sprong voor de tweede keer en wilde nu eens achteruit springen. Inge en
Christoph hadden nog nooit gesprongen en ze sprongen zo sierlijk alsof
er een nieuwe vogelsoort was ontstaan.
Kevin springt achterwaarts
En daar vliegt Christoph
Daarna naar het Tsitsikamma National; Park. De
groep ging daar de `Ottertrail' lopen, maar die zou erg heftig zijn. Ik
had sowieso al niet meegedaan, want mijn enkel doet het nu redelijk
maar ik wil hem niet voor het blok of liever de rots zetten, want het
bleek veel rotswerk te zijn waar men over moest klimmen en klauteren.
Morena voelde zich ook niet fit en bleef zij ons. We hebben een uurtje
langs de kust gewandeld en dolfijnen gezien. Prachtig en dat heerlijke
weer, prachtig zonnetje, een graadje of 23 en droog.
klipdassie
Tot slot zijn we naar een Italiaans restaurant
gegaan en hebben heerlijk gegeten.
De queen en de witch weer opgehaald en luid lachend
kwamen ze in de truck. Niemand reageerde echter en toen was het snel
rustig.
In het donker terug en dan is het moeilijk om te
zien waar de kuilen en gaten in de povere weg liggen en dus waren de
schokken nog onverwachter en gevoelsmatig heftiger omdat je er niet op
kan anticiperen.
Dag 17:
Om 7:30 uur ontbijt en omdat er daarna een
wandeling was gepland die heuvel op en af ging en die ik dus niet mee
kon doen, omdat dit niet echt bevorderlijk voor een
herstellende enkel was, wilde ik uitslapen. Maar mijn gewijzigde
biologische klokje in combinatie met een gehorig huisje
(buren zijn de Italiaanse vrouwen), zorgden ervoor dat ik braaf om 7:30
uur aan het ontbijt zat.
De groep ging wandelen en ik ben heerlijk met mijn
reisverslag aan het werk geweest.
Rond 10 uur waren ze terug en om 10:15 uur vertrek
naar Knysna.
Aangekomen in Knysna bleek dat de witch weer niet
goed had opgelet. Ze had een flinke lik crème op haar
ouderdomsvlekken gesmeerd, liep op teenslippers en had een badpak aan!
Mevrouw dacht dat het vandaag een stranddag was ingepland. Natuurlijk
compleet vreemd, want gisteren was het heerlijk weer en heeft ze de
hele dag samen met de queen aan het strandstadje doorgebracht met
winkelen.
Ik lach dus finaal in een deuk en de witch zeggen
dat ze het niet goed begrepen had en niet zo goed engels sprak. Gezegd
dat ze best goed engels spreekt maar dat ze beter moet luisteren. Ja
maar dat was moeilijk vanwege de druk op haar oren door het rijden in
dalen en die haar wat doof hadden gemaakt. Uitgelegd dat horen en
luisteren 2 verschillende dingen kunnen zijn.
Daar een boottochtje gemaakt, maar slechts in de
baai omdat de oceaan te hard te keer ging en dat zou te gevaarlijk
zijn. Na het boottochtje waren we de middag vrij om te winkelen in
Knysna, maar het weer was omgeslagen en het was kil en later begon het
ook nog te regenen.
rijkdom met verstand, want deze meneer
zorgt ervoor dat het eiland natuurlijk gehouden wordt
dit is de achterkant en op de volgende
foto de voorkant van de hond met een vreemde manier om te liggen
Vanavond de verjaardag van Maria gevierd. We hadden
gisteren voor haar een cadeautje gekocht en Kevin en Christoph hadden
voor cider en taart gezorgd.
Lekkere Afrikaanse muziek en nog een Zuludans
gedaan. Gezellige avond.
Dag 18:
Vertrek uit Knysna om 7:30 uur en moesten meer dan
400 km afgelegd worden. De ochtend was het bewolkt maar in het begin
van de middag scheen de zon gelukkig weer.
We hebben een aloë vera fabriekje bezocht
en natuurlijk wat gekocht.
Daarna nog een lunchstop.
In Hermanus hebben we walvissen zien zwemmen.
Prachtig.
De volgende stop was de False Bay (valse baai). Men
dacht eerst dat het een baai was, maar hij is veel te groot voor een
baai en vandaar die naam.
Beide bloemen/planten (boven en rechts)
zijn familie van elkaar.
Rechts is de nationale bloem van Zuid
Afrika.
Hermanus
walvissen
onder: de
walvis spuit
Rond 18:45 uur aangekomen in Cape town Drifters
Inn.
Vanavond geen groepsdiner en ik had ook geen zin om
in een restaurant te gaan eten en dus lekker even wat toast en kaasjes
en drank gehaald en, met de beentjes languit op bed, gegeten.
Onze kamer is wel typisch; er zit een raam in maar
die kijkt op een binnenplaats uit maar als je recht omhoog kijkt zie de
lucht. Ach het is maar voor drie nachten.
Bij het boodschappen doen zie je veel hangmensen in
kleine groepjes. Sommige spreken je aan en andere weer niet. Ofschoon
Kaapstad een goed beleid heeft ten aanzien van de criminaliteit is het
toch oppassen geblazen. Altijd uitkijken als je geld pint, want er zijn
altijd van die behulpzame lieden die er even later met jouw pasje
vandoor gaan. Ook was het advies om niet alleen 's avonds op straat te
gaan en je niet in achterafbuurten te begeven.
Julia
die witte plaat tegen de muur is een
verwarmingsplaat
Dag 19:
Ontbijt om 8 uur en daarna weer een vol programma.
Helaas het was een Hollands weertje: regen en nog eens regen. Dus het
programma omgegooid, want een tafelberg op gaan had weinig zin omdat
het zicht minimaal is. Dus de Kaap de Goede Hoop als eerste op het
programma. We waren nog geen half uur onderweg toen Kevin de truck weer
stopte en de melding gaf dat er weer iets met de remmen fout was. fijn
dat hij zo zorgvuldig is en geen risico neemt, want de hellingen zijn
heftig en de afgronden hoog.
Een half uur heeft hij geprobeerd om het euvel te
verhelpen, maar dat lukt niet. Dus terug naar de Inn en daar stond
gelukkig een andere truck. Alleen moesten eerst de sleutels gevonden
worden en daarna het hek nog open. Een oponthoud van ongeveer 2 uur en
toen op weg. Kaap de Goede Hoop is bekend uit zowel de geschiedenis als
aardrijkskunde. Prachtig stuk natuurgebied en een sterke oceaan.
Je kon de berg oplopen naar de vuurtoren, die
trouwens niet functioneel bleek toen hij nog werkte want de schepen
zagen hem niet als het bewolkt was en dus klapten ze alsnog op de
rotsen, maar wij hebben het treintje gepakt.
Lekker nog even geluncht en daarna op weg naar de
pinguïns. Ik heb nog nooit zoveel pinguïns
in het echt gezien. Van alle leeftijden; net uit het ei, al wat andere
kleur vacht enz.
Pinguïns zijn meestal hun hele levenlang
trouw aan 1 pinguïnpartner.
Capetown -> Drifters
en rechts
de kapotte truck
redwing sterling
helmeted guineafowl
viaducten
die nooit afgebouwd zijn en de weg houdt dus echt op
wil je voor het weekend een wijntje kopen,
dan moet je er hier snel bij zijn
De 2 Spaanse vrouwen namen afscheid omdat ze nog
een hotel geboekt hadden voor 2 nachten. De mannen bleven wel.
Vanavond met de groep die over bleef uit eten
geweest. Maar aangekomen in het restaurant gingen Maria, Felice,
Juliano en Arturo meteen weg. Zij hadden vanmiddag al uitgebreid te
eten, maar het is dan toch vreemd als je wel mee gaat en dan meteen
weer verdwijnt. Die taalbarrière breekt hen elke keer op.
En dan hebben ze nog geluk dat Christoph zoveel nog voor hen
vertaalt.
In ieder geval heb ik voor de 2 mannen maar even
naam en adres van onze inn opgeschreven, want het is toch handig dat ze
vannacht weer thuis komen.
Wij hebben met de rest van de groep heerlijk
gegeten, maar na de maaltijd zijn Frans en ik opgestapt en zijn we wat
gaan rondkijken in dat deel van die enorme metropool.
Terug hebben we een taxi gepakt.
Je merkt dat de groep moe wordt er komen steeds
meer zieken (score is nu 8).
Dag 20:
Een deel van de groep heeft goed gefeest en kwam na
3 uur thuis, maar niet iedereen kon de eigen deur vinden. Dus volgde er
een uitgebreid verbaal overleg en dat nam heel wat tijd in beslag. Maar
ach wat maakt het uit, het waren vrolijke geluiden.
Vanmorgen kwam men druppelsgewijs binnen voor het
ontbijt. Wij waren al even ervoor gaan kijken hoe laat het
internetcafé open gaat, want ik wil graag alvast inchecken
en de boardingpass uitprinten.
Vandaag een rustige dag. Het regende vanmorgen en
dus geen Tablemountain bezoek. Als het zo bewolkt is dan zie je weinig
en is het nutteloos om te gaan.
Zonder de Spaanse tak van de groep, want die hadden
tot gisteren het programma, gingen we naar een wijnboerderij in
Stellenbosch. Natuurlijk geproefd en de laatste was het lekkerste dus
daar 3 flessen van meegenomen. Die moeten dan wel in de grote
rugzakken, want je mag helemaal geen vloeistoffen mee nemen alleen die
je in de taxfree koopt en dan mag je de verpakking niet openen. Dus op
goed geluk dat men niet al te hard gooit met de rugzakken, zijn ze daar
tussen al het wasgoed verpakt. Ben benieuwd als we onze bagage op
Schiphol ophalen.
Daarna nog het stadje Stellenbosch bezocht en nog
even gewinkeld.
Frans en ik zijn daarna op de volgende locatie gaan
eten. Het was een grote tent en tijdens de maaltijd was er Afrikaanse
entertainment.
Omdat er nog iemand (= nummer 9) van de groep zich
niet lekker voelde zijn we wat eerder terug gegaan.
We waren tegen 16 uur weer bij de inn en toen
meteen lekker gedoucht en daarna een deel van de troep ingepakt.
Toen de bus gepakt en zijn we naar Waterfront
geweest om te winkelen en weer met de taxi terug.
Tafelberg
op de achtergrond
Dag 21:
Een groot deel van de groep vloog afgelopen nacht
weer naar huis. Wij hadden nog een extra nacht geboekt en dat was
heerlijk, omdat het prachtig weer was en wij dusde Tafelberg op konden
gaan.
Robbeneiland
In Waterfront (Capetown) was van alles te
doen en te zien
nog een boottochtje gemaakt
een zeehond met een vis in zijn bek
Zuid Afrika -> Dankie
Om 20 uur kwam de taxi (transfer naar de
luchthaven). Rond 23:30 uur stegen we op en de volgende dag tegen 11
uur landden we op Schiphol en hadden we een afstand van 9697 km.
afgelegd.
Wat kaartjes en bonnetjes
Onze
paspoorten zijn weer een visum en een aantal stempels rijker