crookie.nl

Zuid Afrika deel 1

Eerst wat informatie over dit prachtige land.

Zuid Afrika is verschillende keren ontdekt: de eerste keer in 1488 door de Portugese Bartholomeu Dias, hij ging voor anker in de huidige Mossenbaai. En de tweede was Vasco da Gama die in 1497-1498 onderweg was naar India en om de Kaap de Goede Hoop zeilde en ook in de Mossenbaai voor anker gaat.

Maar de geschreven geschiedenis begint in Zuid-Afrika toch echt op 6 april 1652, toen de Nederlandse Jan van Riebeeck in dienst van de VOC een verversings-station stichtte bij Kaap de Goede Hoop. Het gebied met Nederlandse kolonisten breidde zich in de loop van de 17e en 18e eeuw langzaam uit, oostelijk tot de Visrivier.

Ja en toen kwamen In 1795 de Britten, want zij hadden net als de Nederlanders een behoorlijke portie expansiedrift en zij pikten de streek rond Kaap de Goede Hoop in, maar gaven hem weer terug aan de Nederlanders in 1803. Echter niet voor lang want al in 1806 namen de Britten voorgoed bezit van de Kaap. Er ontstond onenigheid tussen de Britten en de Nederlandse boeren, onder meer over de compensatie voor de afschaffing van de slavernij in 1833. Velen van de Nederlandse (en ook Duitse en hugenootse) kolonisten, beter bekend als Boeren, trokken in de jaren 1830-1840 in de zogenaamde Grote Trek weg uit de Kaapkolonie. Zij stichtten onafhankelijke republieken, die verenigd werden in de Oranje Vrijstaat en Transvaal. Een poging van de Boeren om ook Natal binnen te trekken werd afgeslagen door de Zoeloes onder Dingaan, de broer van de beroemde Shaka Zoeloe. Het waren vooral zijn oorlogen die andere stammen zo verzwakt hadden dat de Boeren hun opmars konden houden. De Zoeloes werden later verslagen door de Britten.

In 1867 werden diamanten ontdekt in Kimberley op de grens van de Oranje Vrijstaat. Goud werd in 1886 aan de Witwatersrand in Transvaal gevonden. Dat zorgde natuurlijk weer voor een toestroom van blanke immigranten en rijkdom voor Transvaal. De Boeren verzetten zich tegen inmenging van de Britten, wonnen de Eerste Boerenoorlog (1880-1881), maar werden verslagen in de Tweede Boerenoorlog (1899-1902).

In 1910 werd de Unie van Zuid-Afrika gevormd, die een onafhankelijke staat binnen het Britse Gemenebest werd. In 1931 werd Zuid-Afrika een Dominion. Vele wetten regelden een ongelijke behandeling van burgers op grond van hun huidskleur. Deze politiek werd geformaliseerd tot de apartheid (gescheiden ontwikkeling van de diverse rassen) na de verkiezingsoverwinning van de Nationale Partij in 1948.

In de jaren '90 eindigde gelukkig de apartheid. De toenmalige President de Klerk liet de bekende antiapartheidsactivist Nelson Mandela vrij op 11 februari 1990, Mandela had 27 jaar gevangen gezeten op Robbeneiland. In 1994 werden er voor het eerst algemene verkiezingen voor alle rassen gehouden, leidend tot een bestuur van de (overwegend zwarte) tot politieke partij getransformeerde anti-apartheidsgroepering ANC, eerst onder leiding van Mandela, later onder Thabo Mbeki. De nieuwe regering voerde een beleid van 'rechtstellende actie' om de ongelijkheden van het verleden te beëindigen. Sinds 1996 is een nieuwe grondwet in werking.

Zuid-Afrika is een republiek in transformatie. Het is nog steeds een land met volgens de Lijst van landen naar inkomensverschillen zeer grote tegenstellingen tussen arm en rijk. Bovendien heeft Afrika het hoogste percentage HIV besmetten ter wereld. Er hangen nu wel posters met Aids voorlichting en advies om condooms te gebruiken, maar het geloof dat een maagd de man kan genezen van zijn ziekte zit nog te diep geworteld en het zal nog vele jonge leventjes kosten eer men daar mee stopt.

De godsdienstige stromingen:

- christenen 68%

- moslims 2%

- hindoes 1,5% (60% van de Indiërs)

- natuurgodsdiensten 28,5

Er zijn veel officiële talen: Zoeloe 24%, Xhosa 18%, Afrikaans 13%, Noord-Sotho 9%, Tsawana 8%, Engels 8%, Zuid-Sotho 8%, Tsonga 4%, Swazii 3%, Venda 2%, Zuid-Ndebele 2% (volkstelling 2001). En dan nog de andere talen: Onder meer diverse San dialecten, Portugees en Duits

Alfabetisme: Percentage van de bevolking van 15 en ouder dat kan lezen en schrijven: 86.4% (mannen 87%, vrouwen 85.7%) (schatting 2003)

Het Afrikaans heeft zich uit het Nederlands ontwikkeld en is er nauw aan verwant. Ik zal een aantal

voorbeelden geven:

ZuidAfrikaans

Nederlands

amperbroekie

tanga

baaibroek

zwembroek

binnenhuisversieder

binnenhuisarchitect

borslappie

slabbetje

dankie

dank je/u wel

douvoordag

voor dag en dauw

eetplek

restaurant

haarloos

kaal

huwelikslisentie

trouwboekje

jagter

jager

Links: de vlag van Zuid Afrika

Rechts: de Nationale bloem-> the King Protea

(protea cynaroides)

De reis met de Drifters adventours.

Om het overzichtelijk te maken, want we hebben heel erg veel gezien, geef ik onze daginvullingen van dag tot dag.

Dag 1:

Op zondag 5 augustus begon onze reis naar Zuid Afrika. Met de grote 747-400 vogel van de KLM vlogen we over prachtige wolkenpartijen, zonbestraalde landen en adembenemende zonsondergangen. De vlucht van 9024 kilometer duurde ruim 10 uur en dat is een lange zit. En we weten dat het dan fijn is om niet de hele tijd met je schoenen aan te moeten zitten, dus hadden we een paar dikke sokken meegenomen en verwisselden we onze schoenen meteen voor onze sokken toen we op onze plaatsen in het vliegtuig zaten.

Hoewel we te laat vertrokken waren kwamen we toch op de geplande tijd in Johannesburg aan. Onze rugzakken - voor deze reis zijn koffers verboden omdat die te groot en te zwaar zijn - opgehaald en gingen we op zoek naar de persoon die ons naar ons hotel zou brengen. En het uitzicht op zoveel moois was geweldig. Rijen met allerlei soorten Sidney Poitiers en Harry Belafontes die met naamborden kenbaar maakten wie ze op kwamen halen. Hoog boven een groepje mannen torende onze Josef uit.

Aangekomen bij de taxi was het duidelijk dat men hier links rijdt, want het stuur zat rechts! Een overblijfsel van de Engelse tijd.

Een kleine driekwartier later kwamen we bij ons hotel. Dit was niet het oorspronkelijke hotel, maar een noodgreep voor 1 nacht vanwege een overbezetting.

Het eerste wat me opviel was het elektrische hek bij het hotel, gevolgd door de traliedeur. Johannesburg kent veel criminaliteit vandaar al dat ijzerwerk.

tralies, tralies, tralies

Het bed was smal, hard en omdat het winter was stond er een kacheltje aan en lag er naast het laken en de deken nog een dik pakket. Dit was een soort zwaar gewatteerde deken en met zwaar bedoel ik echt zwaar. Dat ding zorgde ervoor dat ik me niet kon bewegen en het daardoor gewoon koud had. Dus na een tijd dat geval van bed gedropt.

Het bed nodigde niet uit tot lang blijven liggen, dus vroeg uit de rij harde veren.

Dag 2:

Volgende ochtend dus weer verkast naar ons oorspronkelijk adres: de Drifters Inn.

's Middags even naar het winkelcentrum geweest in de buurt. En het is zo komisch om te

zien dat de plicht tot ver wordt doorgevoerd. Het is winter in Zuid Afrika met een dagtemperatuur in Johannesburg zo rond de 14 graden (nachten zijn kouder) en degenen die een uniform aan hebben met een pet, zetten die pet bovenop hun muts.

Wederom onze rugzakken opnieuw ingedeeld. We hebben wat oude kleren meegenomen, die dragen we en dan in plaats van in de was gooien we ze in de prullenbak.

's Avonds kennis gemaakt met de groep. In totaal 18 personen waarvan 2 Zwitserse meisjes van 19 jaar, 5 Duitsers (3 vrouwen en 2 mannen variërend van 20 tot 33 jaar), 6 Spanjaarden (een koppel van in de veertig en dan nog 2 vrouwen en 2 mannen, vijftigers), 2 Italiaanse vrouwen (half de dertig) en 3 Nederlanders (naast ons nog Inge van 23 jaar).

Dag 3:

Om 5:30 uur de wake-up call (klop op deur), om 5:45 uur de grote rugzakken naar de truck brengen en in de locker achterin de truck doen, 6 uur ontbijt en 6:45 uur vertrokken we. Het was een kwartier later geworden, omdat de bagage van 3 mensen van de groep niet met het vliegtuig waren meegekomen. Zij moesten dus nog wat extra dingen regelen en een slaapzak kopen.

16 mensen kunnen er in de truck zitten en 2 bij de chauffeur, alias reisleider, alias kok: Kevin.

Naast de snelweg buiten Johannesburg staan er grote borden langs de weg met:

Crime alert

Don't stop

Ook zag ik enkele driehoekige borden met een rode rand erom heen met de tekst:

Hi-jacking
Al vroeg in de ochtend veel verkeer.

Hot spot Johannesburg wordt Joburg genoemd.

Deze teksten liegen er niet om.

De eerste plasstop was na een kleine 3 uur rijden en daar zijn benzinestations goed voor. De wc's waren erg schoon en dat was een verademing want dat hebben we in andere landen toch wel eens heel anders meegemaakt.

Na weer 1½ uur rijden gingen we eten in te slaan, zodat we in de truck konden picknicken. Een take-away restaurant. Een van de onderdelen van de menukaart is `vet brood' en dat is best lekker, maar zoals de naam al zegt: VET. Het voelt vet aan en je handen druipen nog net niet. Wij hebben vet brood met erin en erop kaas en knoflook gegeten.

We mochten ook proeven van een drank die `Haakjesdraad' werd genoemd. Rondom de fles, waarin heftig gedistilleerde drank zat, was prikkeldraad gedaan.

Weer een flinke rit en toen kwamen we in Pelgrim's rest. Deze nederzetting is in 1873 ontstaan; het is een oude goudzoekerplaats. Nederlanders hebben in vroegere jaren hun stempel gedrukt op de taal en dat is nu nog te horen aan het Zuid Afrikaans en te zien aan namen van plaatsen en rivieren.

Zo kwamen in vroeger dagen een groep Nederlanders met karren in Zuid Afrika en omdat ze niet wisten of de route verder wel te volbrengen was, zonden ze een aantal van hen om te kijken of er mogelijkheden waren. De achterblijvers werden ongerust en dachten na verloop van tijd dat ze omgekomen waren. Als teken van hun verdriet noemde ze de rivier `Treurriver'. Maar tot hun verbazing en vreugde kwamen ze toch gezond en wel terug en daarop noemde men de andere rivier de `Blyde river'.

Een aardig dorpje waar het toerisme op in speelt. Marktjes met beeldjes van de big five en kleden enz.

vrouwen aanhet werk met kleurige kraaltjes een briesje gaat over het marktje

2 hele mooie plaatjes

Van dit plaatsje reden we door de Panorama route langs de Transvaalse Drakensbergen. Wat een ruimte, een hoogte en vooral ook een diepte. We reden op wegen waarop net 2 grote wagens elkaar konden passeren en dan zat het ravijn soms links en dan weer eens rechts.

De volgende stop was de Blyde River Canyon. De op 3 na grootste canyon. De grootste ligt in Amerika. Een indrukwekkende ervaring om te zien wat de krachten in de natuur kunnen bewerkstelligen. Grote gaten, in de diepte een watertje, wat in werkelijkheid dus veel groter is.

Door water veroorzaakte holtes in kalkrotsen, wat een kracht kan water hebben.

En als je dan denkt dat je al het moois hebt gezien, dan vergis je je want daar kwamen de 3 Rondavels met een stuwmeer. Dit zijn grote bergen die hun naam danken aan de vorm die op huisvesting van de - vooral vroegere maar ook nu nog voorkomende - inheemse bevolking.

Ja en toen was het een uurtje of 17 en gingen we richting onze nieuwe slaaplocatie. Rond 18:15 uur kwamen we bij de ingang van de Drifters Bushveld Camp in Balule Nature Reserve. Maar bij de ingang betekent niet bij je tent! Nog ruim 3 kwartier rijden op ??? een weg was het niet en dus kan ik er beter een omschrijving van geven zodat je weet wat ik bedoel. Een soort zeer smalle route die ontstaan is door het enigszins weg halen van bomen en struiken.

Het woord WEG is meer toepasselijk dan het ooit de bedoeling is geweest, want de weg was dus eigenlijk weg!

De truck schudde, kraakte, krassende takken tegen de zij- en bovenkant, maar bleef toch vooruit gaan. Een zebra stak over in de schijn van de koplampen en zebra - heeft net als bij ons - voorrang.

In het pikkedonker kwamen we bij ons kampement aan. Midden een grote open ruimte met een rieten dak en tot op een meter hoge muurtjes aan 2 kanten en 2 kanten hogere muren. Er staat een fornuis en aanrecht in, maar de vrouwen van dat schoonmaakprogramma op de tv zouden hier goed aan de slag kunnen.

Links en rechts hiervan lagen de half tent en half steen/riet verblijven. Wel een behoorlijk stuk verderop. In totaal zo'n stuk of 10 tenthuisjes midden in de bush bush.

boven: het tent-slaap-gedeelte

De rugzakken weer uit de truck en nu ook de slaapzakken (die hadden we al bij de boeking van de reis gehuurd), want het hotelleven is even van de baan. Wij wilden wel in een van de verre huisjes zitten, want sommige mensen vonden het best een eng idee. De spullen binnen gegooid en toen naar het verzamelpunt; de grote ruimte. We hoorden we een enorm gegil en bleek een van de Spanjaarden - Carmen - panisch te reageren op een muis die haar tentverblijf was binnengekomen. Ik vroeg me meteen af hoe hard ze zou gillen bij het zien van een olifant.

Er komt van alles en nog wat uit de truck.

Kevin verzorgt de braai

We maakten kennis met Isaak en Woesie, 2 medewerkers van de Drifters organisatie. Zij hielpen Kevin met het klaarmaken van het eten. Een houtvuur was al aangestoken en daarop werd later allerlei soorten vlees gelegd
zoals lams-, rund- en kippenvlees. Dit heet hier `BRAAI'. De lange worsten heten `Boerewors', bereid met rund- en varkensvlees, spek, zout, peper, koriander, nootmuskaat, kruidnagels, tijm, cayennepeper, azijn, knoflook en worchestersauce.

Rond 20:30 uur konden we aan ons diner beginnen. Naast het vlees was er salade en een op puree gelijkend spul, maar dat totaal anders smaakt. Het heet `Mieliepap' en het is een dikke brei van wit maïsmeel vermengd met water en het wordt opgediend met een hete tomatensaus. Voor de meeste Zuid Afrikanen, vooral op het platteland, is maïspap het belangrijkste voedingsmiddel. Een eveneens bekende Zuid Afrikaanse specialiteit is `Biltong'; gedroogd vlees van runderen, springbokken, struisvogels en andere dieren. Het vlees wordt in lange, dunnen repen van 5 tot 10 cm lang gesneden, gekruid met zout, peper of peri-peri, koriander, suiker, azijn en bicarbonaat en vervolgens 2 tot 3 weken in de open lucht gedroogd. Vroeger liet men het heel lang drogen maar tegenwoordig niet meer, omdat ze door het drogen heel hard worden en men nu de gebitten wil sparen.

Ik heb nooit in militaire dienst gezeten, maar voelde me toch een beetje soldaat, want onze borden waren van ijzer met een vakverdeling en drinken ging in ijzeren bekers. En dat is maar goed ook, want het maakt onderdeel uit van de truckinventaris. Er kan van alles uitgeklapt worden en opgeborgen in die truck.

Na het diner was er de vraag wie de eerste afwasbeurt op zich zouden nemen. We wisten al dat er bij toerbeurt door 2 personen afgewassen diende te worden en wij hebben die beurt maar meteen genomen. Wij gaan toch altijd laat naar bed en ik zag dat er weinig mensen trek hadden om de klus te klaren. Bovendien had ik ook al bedacht dat wij de ochtend nog in het hotel zaten en dus die beurt niet hoefden te doen. Dus de afwas van 21 personen gedaan en toen naar ons verblijf. De flappen van de horramen en hordeuren aan de buitenkant dichtgedaan en daarna die aan de binnenkant. De slaapzakken meteen op bed gelegd en onze spullen gepakt die we nodig zouden hebben. Naast de tentkamer is er een doucheruimte met wastafel en wc, maar in die ruimte zit een open raam wat provisorisch is afgedekt met een soort van te kleine en te korte takkenjaloezie.

Douchen met het open raam zou wellicht aantrekkelijker zijn voor de muggen dan het voor ons was en dus deden we - zoals met de kleding - de reuktest: niet stinken = niet wassen.

Gelukkig hadden we wel stroom om koffie te zetten en kon ik mijn foto's op het flybook zetten. Rond middernacht kropen we in onze slaapzak en deden verwoede pogingen om te slapen, maar het harde bed en de harde wind hielden ons wakker. Ook had ik geen kussen en na een tijd zo plat te liggen heb ik het pas gekochte kleed gepakt en daarop mijn sjaal en ik had een kussen.

Ik ben er nog niet achter uit welk materiaal het bed bestaat, maar het heeft het meeste weg van een dikke plank. Een bijkomende luxerende factor van fijn liggen was de plastic hoes om die plank en daarop een gladde slaapzak. Gedurende de nacht moest ik telkens goed op letten dat ik met het draaien, want ik was blij dat ik nu af kon wisselen tussen rug, linker- en rechterzijde, niet een glij-smakkker op de grond zou maken. Een voordeel was dat we weer heel vroeg moesten op staan, want als je toch niet goed ligt dan kan de nacht beter maar niet te lang duren.

Dag 4:

Wekker liep om 5:30 uur af en om 6 uur ontbijt. Nou is dat een te groot woord, want er was serial met melk en verder koffie of thee met een ontzettend hard stuk soort koek. Dat moest je in de koffie of thee soppen en dan werd het zachter en behapbaar.

Om 6:30 uur gingen we met Isaak en Kevin op stap voor een tocht door de nabije wildernis, want we zitten er al midden in.

Op een 100 meter van ons verblijf waren duidelijk voetsporen van een luipaard te zien die daar 's nachts gelopen had (pootafdruk in de cirkel).

Isaak met de zon achter zich en rechts een foto van zijn slippers; die zijn wel aan vervanging toe.

Verder liet Isaak allerlei soorten shit zien van de diverse soorten dieren. Zo heeft de zebra maar 1 maag en is een herbivoor. Het gevolg is dat hij enorm veel last krijgt van een opgeblazen gevoel en daardoor lijkt hij dik, maar het is voornamelijk lucht. Verder de keutelachtige poep van de giraf.

Hij legde ook de functie van bepaalde bomen en struiken uit, dus van de een kan je van een takje een goede tandenborstel maken en door de bladeren van een andere boom te nemen heb je tandpasta enz. Het was zelfs te zien welke sekse de boom had. Er was een boom met de vorm van een paar borsten, dus dat zou logischerwijs een vrouwelijke boom zijn en dat was ook zo maar met een andere reden: deze boom draagt namelijk vruchten en de zwaarte daarvan zorgt ervoor dat de takken gaan hangen. De mannelijke uitvoering van de boom draagt geen vruchten en dus blijven de takken rechtop staan.

Tot slot mochten we aan een traditioneel spel mee doen. De poep van een impala zijn mooie iets langwerpige keutels. Je maakt je lippen nat, stopt die keutel in je mond, je slingert hem een aantal keer door je mond zodat hij lekker glad wordt en dan spuug je hem zo ver als je maar kunt. Nadat Isaak en Kevin het voorgedaan hadden, heb ik een zeer geslaagde poging gedaan en was ik van de Nederlanders degene die het verste die keutel kon spugen.

Links de poep van de impala en rechts doet Isaak een zeer geslaagde poging om het verste te spuwen.

De señorita's waren weer druk aan de babbel en een señor stak een sigaret op in een gebied dat brandgevaarlijk was!!!

Na 2½ uur waren we terug bij ons stekkie en toen ging Kevin het echte ontbijt maken. Er was een hutsieklutsie van struisvogelei (= 20 kippeneieren), uien, tomaten en kruiden; het smaakte heerlijk. Verder nog bonen met maïs, bacon, brood en fruit.

In de verte zagen we een giraf met haar jong wandelen. En later ook nog zebra's. Stel je voor zebra's in je achtertuin, nou was deze tuin wel erg groot maar toch! Gaaf om dat te zien.

Na het douchen de was even gedaan, want het zonnetje was te warm om er nog langer in te zitten. Overdag toch zo'n 24 graden, maar de nachten zijn koud.

Om 15 uur verzamelen en na een kleine snack vertrokken we in 2 grote 4x4W auto's. Instappen was niet mogelijk, ik moest dat vehikel echt beklimmen zo hoog was de instap.

Het is geweldig leuk om dit mee te maken. De weg is weg en waar je op rijdt zit vol van kuilen, heuvels en natuurlijk ook scherpe bochten. En soms lijkt het of de 4x4W zo schuin gaat dat hij om zal klappen, maar even verder stabiliseert de wagen weer door een iets rechtere ondergrond.

Woesie op de uitkijk voorop

de 4x4W

We zagen verschillende dieren: een adelaar die op de uitkijk zat of zijn maaltijd (een muis of slang) voorbij kwam, zebra's, gnoe, antilopen, een grappig beestje dat in een grote termiethoop dook en een leuk beestje waarvan ik de naam ook weer vergeten ben en verder vogels met de prachtigste kleuren.

De zebra's die wij zagen hadden een extra streep, tussen het wit en zwart was een bruinachtige streep te zien.

De strepen van de zebra's zijn zeer functioneel, ze zijn een uitstekend verdediging mechanisme. Als een leeuw een zebra als diner wil, dan krijgt hij het moeilijk want rent de zebra die toevallig wat achtergebleven is naar zijn groep, dan staat hij meteen stil en op dat moment staan dus eigenlijk alle zebra's stil en dat is een verwarrende aanblik voor de leeuw. Hij weet niet meer welk dier hij achtervolgde en waar het hoofd is en de rest; hij ziet enkel strepen en poten. Natuurlijk lukt dit verdedigingsmechanisme niet altijd, maar vaak wel.

Beestjes, beestjes, beestjes

Termieten maken enorme hopen in allerlei vormen en die behuizingen zijn keihard en zo'n 22 graden warm. Je komt ze hier overal tegen en het is verbazend om te weten dat zulke kleine beestjes zo veel werk in een paar maanden kunnen verzetten.

Links: een termietenheuvel

Rechts: de 4x4W en onder: sunset in de bush

Op een vrij grote open plaats keken we naar de prachtige zonsondergang. Het was de bedoeling dat we dan ons biertje zouden drinken dat we van tevoren in de koelbox hadden laten zetten, maar ineens was een van onze biertjes verdwenen en ook nog een cola van een andere groepsgenoot. Het bleek dat de 4 Spanjaarden het weer eens niet goed gehoord en begrepen hadden en dus meteen een graai in de koelbox deden toen die open ging. Uitermate irritant en zeker omdat ze vaak het eerst in de rij gaan staan en uitgebreid op scheppen als het eten klaar is en door uitleg van gids en Isaak heen kletsen en verveeld staan te kijken. Ze verstaan en spreken bijna geen Engels, alleen Carmen spreekt redelijk Engels als ze wil want als ze iets nodig heeft dan lukt het haar ineens wel om Engels te spreken. Juliano en Mercedes spreken een paar woorden - ik spreek nog meer Spaans dan zij Engels - en Arturo spreekt het een heel klein beetje; hij heeft ongeveer een woordenschat van een 3 jarig kind. Hij lijkt trouwens in zijn doen en laten een beetje op mr. Bean.

Christoph, een Duitse groepsgenoot, heeft op school een aantal jaren Spaans gehad en legt aan de Spanjaarden telkens uit wat er ongeveer gezegd wordt. De mannen zijn wel oké, maar die vrouwen!

Daarna weer in de 4x4w en reden we in het donker nogmaals door de bush-bush. We zagen de adelaar nog op zijn stekkie zitten om een prooi te bemachtigen en verder nog een giraf.

We waren om een uur of 19 uur terug en om 20 uur eten; heerlijke Zuid Afrikaanse pasta en vegetarische pasta en dan nog groenten.

We hebben gezellig met Isaak en zijn broer Woesie zitten kletsen. Isaak kan op zo'n smakelijke manier verhalen vertellen en nog smakelijker lachen.

links: gnoe en rechts: een overblijfsel van een giraf

Als we in onze tent zijn dan hoor je zo nu en dan het geluid van een luipaard die in de buurt is; een soort van zagend geluid.

Dag 5:

Ik had slechts een paar uur geslapen vanwege de kou en toen ik om 6:30 uur op stond was de reden hiervan me duidelijk: we waren vergeten om de buitenkant goed dicht te doen. De kou kon dus zo naar binnen.

De truck zit ingenieus in elkaar.

weg of geen weg, that is the question

Nog wat foto's genomen en daarna weer in de truck op weg naar de Hazyview Inn aan de rand van de Sabie rivier.

Kevin moest even boodschappen doen en wij mochten in het dorpje rondkijken. Even ge -internet en wat rond gekeken en daarna de trip naar onze nieuwe locatie.

Al bij het binnen komen van dit deel van het wildpark zagen we een aapje in een boom en een impala aan de andere kant.

Een leuke kamer en een heerlijk bed met een kussen. We moesten wel ons eigen slaapzak gebruiken en ook handdoeken, maar het vooruitzicht om zo lekker zacht te slapen is heerlijk. Dat maakt het delen van de wc en douche weer goed.

Maar al snel was er een foto-alarm want Kevin was bezig met het wegbrengen van de boodschappen van de truck naar de keuken en toen was daar ineens die grote struisvogel die de term selfservice in de praktijk bracht en een zak met 10 bolletjes zo uit de kar gepikt had en die over de grond verspreid had. Hij was heerlijk aan het eten en zelfs de plastic zak slokte hij in een paar keer weg.

Kevin kon nog net zijn sleutels redden want die had Struisie ook wel eens willen proeven.

Er liepen trouwens ook een aantal everzwijnen langs onze kamers en een mangoes. Dat is een diertje zo groot als een kat en hij is erg slim en maakt kastjes open en gaat overal in als het maar enigszins mogelijk is.

Na de lunch was er een wandeling langs de rivier en de temperatuur was al flink opgelopen tot een graadje of 25. De zon is zeer krachtig en de route zeer moeilijk. Er was geen weg, maar 1 of 2 planken of boomstammen die in de modderige grond lagen en daarbij opgeteld de moeilijkheidsgraad van omhoog en omlaag in die warmte en de afgrond die zo nu en dan dreigend aanwezig was… pfff, maar het was het waard want bij het uiteindelijk punt aangekomen was het prachtig. De Rivier was nog best koud, maar Kevin ging erin en liet zich door de stroom een eindje meevoeren.

Na ruim 2 uur waren we terug bij het begin: de poort die de bush scheidt van ons hotel, maar waar stroom op staat om de gevaarlijke dieren zoveel mogelijk aan die kant te houden.

De 2 Spaanse vrouwen die zo graag wilden lopen - zoals ze zeiden toen ze bleven kletsen tijdens de uitleg van Isaak - gingen niet mee. Zij regelden een schoonheidsbehandeling.

Meteen een douche genomen en onze bemodderde schoenen laten drogen.

Zodra het eten er staat zijn de Spanjaarden er bij en scheppen zoveel op dat anderen langer in de rij moeten staan en de kans lopen dat er niet genoeg is.

Na het avondeten deed Kevin het Zuid Afrikaanse Springbok spel met iedereen. En gaat erom dat de vrouwen 1 vingers aan elke kant van hun hoofd ophoog steken alsof het hoorns zijn, want zij zijn de vrouwtjes springbokken. De mannen 2 vingers want hun hoorns zijn groter. Iedereen staat op een afstand van de tafel en op tafel staat voor ieder een glaasje drank. Degene die knoeit bij het drinken van het glaasje moet nog een glaasje drinken. Het gaat als volgt:

Kevin legde uit dat ze dus allemaal springbokken waren en zich ook zo moesten gedragen.

Iedereen staat op een bepaalde afstand van de tafel en dan moet iedereen een klein sprongetje maken in de richting van de tafel en dan vraagt de opper-springbok Kevin - en de rest dus ook - zich af of hij een luipaard hoort? Hij kijkt rechts, hij kijkt links, hij kijkt tussen zijn poten. Nee en dus maakt hij een klein sprongetje naar voren. Dan vraagt hij zich af of hij een neushoorn hoort en weer het ritueel van kijken en een sprongetje. Zo passeren er een aantal dieren tot men bij de tafel is en dan moet men het glaasje drinken maar zonder het vast te pakken, want de handen zijn immers naast het hoofd.

Grappig als je iedereen op een rij ziet staan en het zelfde ziet doen.

Morgen mogen we uitslapen en hoeven pas om 6:45 uur op te staan.

Dag 6:

Sunrise in Hazyview

Struisie wilde mijn tasje van het fototoestel wel als ontbijt nuttigen, dus een snelle move was wenselijk.

Heerlijk ontbijt en toen richting Krugerpark. We hebben veel dieren gezien.

Even een verzameling dieren:

impala's, gnoes,

nijlpaardenfamilie

krokodillen

giraf

adelaar en andere roofvogels

reiger

schildpadden

springbokken

Snel even wat drinken is er voor de giraf niet bij.

Dit imposante rimpelachterwerk behoort toe aan......????

En deze olifant had zin in een worteltje van een struik en kijk maar eens hoe hij die te pakken krijgt

Waar zou Obelix nu toch zijn??? Onder: the Ground Hornbill

Neushoorns op een paar meter afstand

wie doet aan AAPJES KIJKEN?

We hebben 6 Spanjaarden; 3 vrouwen en 3 mannen. 1 stel - Felice en Maria - zijn heel aardig en ik zie symptomen van vervangende schaamte met betrekking tot de twee vrouwelijke landgenoten. Mercedes en Carmen zijn echt verwende wezens. Ze proberen het vaak zo te regelen dat hun koffer door een ander in de truck wordt gezet. Daarnaast is het ook nog lastig omdat ze bij Engelstalige uitleg er vaak doorheen beginnen te kletsen of zitten rommelen met papieren zakken.

En of dit nog niet voldoende is, zingt Mercedes vals mee met de muziek op haar mp3 speler en knipt met haar vingers of slaat op de maat tegen de ijzeren lockers. Uitermate irritant. Maar nog kan het erger, want in het Krugerpark stond op een meter of 5 afstand een grote neushoorn en dit soort beesten staan bekend om hun agressie als je bijvoorbeeld lawaai maakt, dus Kevin vroeg om zachtjes te doen, maar het Spaanse volkje van 4 kwebbelde er lustig op los. Ze praten ook met zo'n volume dat je je afvraagt of ze standaard met oordopjes lopen.

De lunch was bij de truck. Je kon er een broodje maken en dat op eten zittend op een muurtje of de grond. Mevrouw the Queen, want die bijnaam heb ik haar toen maar gegeven door haar manier van doen, ging bij een rondavel op een stoel zitten. De andere is in navolging van de queen omgedoopt in prince.

Het zijn ook de die vrouwen die om een servet vragen en een papieren bord pakken om hun eten op klaar te maken. En in het verlengde van de queen wordt de andere vrouw nu prince genoemd, want de allures zijn eveident aanwezig.

Aan het eind van de dag gingen we naar onze rondavels waar we overnachten. Dit zijn schattige kleine ronde huisjes waarvan de vorm gebaseerd is op de hutten van de inheemse bevolking. Prima verzorgde bedden met dekens en kussens, dus geen slaapzakken nodig. Een koelkast en een wastafeltje op de kamer en voor de douche en wc moeten we naar het sanitair gebouw.

onder: het sanitaire gebouw nummer 46, ronde gedeelte, was van ons

er was zelfs een koelkast en geen slaapzakken nodig...

De 2 Spaanse vrouwen waren `not amused' met deze overnachting en waren zo boos dat ze niet kwamen eten maar samen in het restaurant gingen eten. Prince zei: `Kevien, è its terrrrible, horrrible. Aii hef neverrr bien in sutsch a horribil sing'. Maar Kevin ging er verder weinig op in; hun keus en `take it or leave it' benadering. De mannen kwamen echter wel. En toen we het over de volgende dagen hadden sijpelde er toch wat Engels door bij de mannen. Morgen gaan we namelijk naar Swaziland en zal het verblijf zeer basic zijn. Het is eigenlijk meer kamperen.

Daar blijven we 2 nachten en omdat we in totaal maar 2 handdoeken hebben passen we de ziekenhuistruc weer toe: een handdoek voor de bovenhelft van onze lichamen en 1 voor onder. Geen probleem!

Maar Juliano brak in lachen uit en begon een toreador na te doen ten teken dat Carmen furieus zal reageren op dit nieuwe verblijf.

Zoals je ziet zorgt de truck ook nog voor licht tijdens ons diner

Kevin zegt vaak bijvoorbeeld 19 uur `isch' en dan bedoelt hij om en nabij. Maar dat `isch' geldt niet voor de vertrektijden, maar meer voor het avondeten. Hij kookt namelijk en de ene keer gaat dit iets sneller dan de andere keer. Dit kan zowel afhankelijk zijn van eventuele extra hulp van een paar groepsleden of dat de kookfaciliteiten zeer beperkt zijn.

sunset in het

Krugerpark

Dag 7:

Op om 5 uur en om 5:15 uur de rugzakken in de truck, 5:30 uur snel ontbijt en om 6 uur op weg. Eerst een deel nog door het Krugerpark en daarna richting Swaziland waar we ongeveer om 18 uur zullen aan komen. Een flinke dag dus.

Maar dat zijn we intussen wel gewend en dus liepen we braaf om 5:30 uur een boterham weg te werken en zaten we - na nog een extra zekerheidsplasje - op tijd in de truck.

Tijdens het ontbijt floot Juliano subtiel het liedje: Toreador van Carmen.

Eerst nog een poging gewaagd om het restantje van de big five te zien, maar helaas is dat niet gelukt.

Een hele aparte ervaring om zo tussen het wild te rijden en het is erg moeilijk om de leeuwen te zien, want ze gaan op in de kleur van het landschap.

Nog wat beestjes:

deze aapjes lopen zo grappig rechtop

Het Krugerpark verlaten en richting onze volgende bestemming het koninkrijk Swaziland; een bergachtig gebied met traditionele dorpjes en markten. Vervolgens naar het gebied van de beroemde Shaka, koning van de Zulu's.

Om daar te komen moesten we een aantal grenzen passeren en stempels laten zetten in onze paspoorten. Eerst gingen we Zuid Afrika uit en kregen dus een stempel dat we dat gebied verlaten hadden en verbleven we in een niemandsland, waar overigens wel wc's waren. Een aantal meters verder een kantoortje binnen en nog een stempeltje. Toen een stuk rijden en lunch bij de truck. Het was behoorlijk warm en dat voor de winter… toen weer dezelfde procedure van uitschrijven via stempel en verder inschrijven met stempel en dan nog eens je paspoort laten zien aan de man bij de grens.

armoedige huisjes

Lunch aan de truck

Van deze mevrouw heb ik tafelkleden gekocht.

De mensen hebben veel humor. De kleden hingen met een soort wasknijpers aan een touwtje en ze haalde de knijper eraf en stopte hem in haar mond om mij het kleed te laten zien. Ik verstond natuurlijk niks van wat ze zei en dus nam ik de knijper uit haar mond en stelde mijn vraag nog een keer en toen ik mijn antwoord gekregen had stopte ik de knijper weer in haar mond. Ze moest er hartelijk om lachen!

Ik heb natuurlijk veel te veel betaald, maar ik vond het een goede deal en we waren waren beide tevreden. Wat wil een mens nog meer?

Nadat ik de kleden had gekocht vroeg ik of ik een foto van haar mocht maken en meteen kwam de handelsgeest naar boven en haalde ze een kledingstuk van de lijn als showmodel. In het gelid staand poseert ze voor mijn foto.

Tijdens onze trip kreeg Kevin de melding dat de pomp in onze komende locatie kapot was en dat er helemaal geen water was en dat het nog niet zeker was wanneer de pomp gemaakt zou worden.

En dan moesten we nog onze slaapplaatsen zien. Ik kan het best omschrijven als kleine houten 2 persoons-tenten of anders gezegd een soort van luxe hondenhokken. En die luxe zit dan in het feit dat er een deur in zit die je kan afsluiten als je weg gaat, maar niet als je in het hok zit (dus niet aan de binnenkant). Er staan twee bedden en een klein paadje om te lopen. Een vierkant gat met een hor ervoor was het raam. Aan het voeteneinde van het bed was een kleine ruimte en natuurlijk onder de bedden. Dat was nodig om de troep kwijt te raken, want dat moest er ook nog in. Onderweg hadden we extra water gekocht want doordat de pomp kapot was, kon er niet gedoucht worden. We blijven hier - in het Drifters Zululand Camp bij Hluhluwe - 2 nachten en men hoopt dat de pomp vannacht gemaakt kan worden.

Dus een emmertje met water uit de fles en op de ouderwetse manier me gewassen. Geen probleem.

Het is hier erg warm omdat we vlakbij de Oceaan zitten en er een warme stroom over het land stuurt.

's Avonds in de grote ruimte gezeten en wat spelletjes gedaan. Drie bleven buiten slapen en de rest werd vrijwillig opgehokt.

De deur kan wel op slot als je weg gaat, maar niet van binnenuit.

En heel hoog zijn ze ook niet zoals te zien is

in deze positie zonder handjes de aansteker omgooien....kunnen vrouwen wel en mannen meestal niet

Dag 8:

Om 6:50 uur op en de vette spin die gisteren al in de wc zat, kwam ik weer tegen. Er was nog geen water en dus eerst een emmertje regenwater halen en dan naar de wc en doortrekken d.m.v. de emmer leeg te gooien in de wc.

Om 7:15 uur ontbijt en daarna vertrek voor de wandeling in het bos en langs het St. Luciameer. De wandeling verliep wat anders dan gedacht, want Kevin volgde niet het gewone pad maar ging dwars door alles heen. Er zitten in de bos giftige slangen en andere enge beestjes, maar toch koos ik er voor om dan oog in oog te staan met een slang als het pad iets rechter was.

Daarbij kwam dat het al behoorlijk warm was en dus verloor je heel veel vocht. Het viel ook niet mee om niet geraakt te worden door loshangende en/of terugspringende takken en tevens op te letten of je geen slang of ander ding tegen kwam.

Op een bepaald moment bleek dat Kevin de route kwijt was en we kwamen erachter dat we al eens op die plek geweest waren en dus in een kring gelopen hadden. Nu was het zaak om het juiste pad te vinden en dus op zoek naar voetstappen om het pad te vinden. Gelukkig werden die gevonden door een groepsgenoot en konden we terug keren naar de truck.

We hadden handdoeken en shampoo meegenomen, want er was nog steeds geen water vanmorgen. Aan het meer stonden gebouwtjes met douches erin en dus van die gelegenheid gebruik gemaakt. Oké, het was niet ideaal maar in elk geval konden we het hikingzweet afwassen.

Daarna meteen maar mijn handdoek en shirt uitgewassen, want we hebben elk maar 1 handdoek.

Snel omgekleed, want na de lunch gingen we met kleinere terreinwagens een safari in het bekende Hluhluwe (spreek uit: sloewie sloewie) Game Reserve doen.

Daar hebben we de grote beestjes ook weer kunnen bewonderen.

Prachtige rit.

op een paar meter afstand stond een groepje neushoorns

Ze kwamen heel dicht bij de open jeep, dus mondje dicht.

De neushoorn heeft proportioneel gezien wel hele kleine oogjes in vergelijking met dat grote zware lijf. En de ogen zitten aan de zijkant, dus hij kan niet alles in een blik overzien. Vooral als er jongen zijn is het opletten, omdat ze dan erg agressief kunnen reageren om hun jongen te beschermen. doordat ze neit alles goed kunnen zien is het vaak een schrikreactie, maar ook als is het een instinctieve reactie deze kan wel dodelijk zijn.

Smile, say cheese

in de schattige bolletjes zit een giftig wit goedje

Oei! de groep is al zo groot!

een bejaarde buffel

visarend het bestijgen van de jeep

Op het nummerbord zie je de letters GP en dat staat voor de omgeving Johannesburg. CA = Capetown (Kaapstad).

de vogel dineert op de buffel

mama was al overgestoken en girafje volgde in slow motion

hoewel men links rijdt hebben dieren hier zowel van links als van rechts voorrang.

Streepje voor streepje eet de vogel de parasieten van de zebra.

Het streeppatroontje loopt tot achter aan toe.

Onder zie je de Helmeted Guineafowl, maar wij zeiden gewoon de gestippelde kip.

Bij thuiskomst was er weer warm en koud stromend water; wat een luxe om de wc gewoon door te trekken…

Vanmorgen wilde prince en de queen naar het volgende hotel gebracht worden. Ze wilden de taxi wel betalen, maar helaas is er geen taxi… nou helaas…nee..want we hebben al zoveel plezier om hen gehad.

De voorste terreinwagen zaten Inge en Christoph naast de queen en dan wuifden ze heel koninklijk naar ons. Tijdens de plaspauze nog wat staan te lachen over de queen en toen we weer verder gingen zei Christoph: `Op naar Buckingham palace'. Hij kan zo leuk uit de hoek komen en hij is altijd zo behulpzaam.

Als diner kregen we braai (bbq). Een stoel was een boomstam, zit wat wiebelig maar van lieverlede vind je je balans.

Daarna weer naar ons hondenhok.

Dag 9:

Om 6 uur op en alles weer inpakken en in de truck doen. Na het ontbijt op weg naar een traditioneel Zuludorpje waar we een sangoema (waarzegster) gingen bezoeken. Zij had een bergje munten, schelpen en botjes voor zich die ze uiteengooide en dan kon je vragen stellen. Leuk om mee te maken dat ze zegt dat we heel lang zullen leven en ook dat ik pas op hoge leeftijd met een stok zal lopen. Nou als ik aan de hiking van de vorige denk dan twijfel ik echt of ze het over mij had.

Ik heb wat ballonnen uitgedeeld en ook laten zien dat een ballon geluid kan maken. Ik ben op de grond gaan zitten, zodat ik oog-in-oog met de kinderen kon zijn. Een klein kindje stond met een flinke snottebel naast me en die heb ik op mijn schoot genomen. Toen ik aan Inge vroeg of het kind een broek aan had kreeg ik een ontkennend antwoord. Maar ze kon me wel vertellen dat het een jongetje was. Ja en dan maar hopen dat hij al zindelijk was, maar dat betwijfel ik eerlijk gezegd want geen onderbroek wil zoveel zeggen als: NIET ZINDELIJK, want dan kan de broek immers ook niet nat of vies worden!

de huisvesting is klein en zeer pover mevrouw de sangoema

kralen, schelpen, munten en andere troepjes worden uitgegooid en met het handvat van de paraplu wijst ze iets aan en vertelt de betekenis

Daarna bezochten we naar een high school. Er werd voor ons gezongen en gedanst en wij mochten zelf ook mee doen. De Drifters hebben de school financieel geholpen en brengen nu regelmatig toeristen daar na toe, zodat er geld blijft binnen komen. We hebben 80 pennen en wat geld bij hen achtergelaten.

Het meisje met de witte trui had een prachtige stem met een flink volume. Ze zong vanuit haar hart.

En toen kreeg ik mijn eerste Afrikaanse dansles

Dat meisje zong niet alleen prachtig, maar was ook erg lenig

Weer in de truck en gingen we verder zuidwaarts, langs de Indische oceaan en even ten noorden van Durban, was de locatie van de volgende overnachting. Strand en Oceaan! Wij hadden het getroffen want wij hadden een badkamer op onze kamer met bad en wc. Dus heerlijk dichtbij.

Ook kon er was ingeleverd worden en wij hadden een grote tas vol. Morgenochtend krijgen we het weer terug en dan moeten we onze rugzakken opnieuw ordenen, want we gaan naar de Drakensbergen. En het woord zegt het al, we zitten dan ook op een berg. Geen elektriciteit, maar wel licht via zonne-energie. Dus een dagje zonder mijn flybook en ook mobiel onbereikbaar. Er is warm en koud mineraalwater.

We hebben een walvis met jong voorbij zien komen. Morgen weer vroeg op (6 uur), maar nu uit vrije wil om de zonsopgang te zien en dan is de kans ook groot dat we vanaf ons balkon dolfijnen zien zwemmen.

Wat heeft water een kracht. We horende golven van de Oceaan heel goed in onze kamer. Wat zal dat heerlijk slapen: het geluid van de oceaan, een bed met een kussen en dekbed en een wc op loopafstand.

Een foto vanaf ons balkon

eerlijke bedden en zo schoon allemaal typische boom

vis en daar hoort natuurlijk een lekker biertje bij

Dag 10:

Vandaag om 5:50 uur opgestaan om de sunrise te zien en het was het dubbel en dwars waard. Doordat het een internationaal gezelschap is spreken we veel engels en daar raak je zo aan gewend dat ik soms zelfs even moet nadenken wat het woord in het Nederlands is en in het engels droom. Ik ben trouwens niet meer terug naar bed gegaan, want als je eenmaal naar de Oceaan aan het kijken bent dan is het moeilijk om te stoppen. En natuurlijk hoopte ik ook dolfijnen te zien, maar helaas hebben ze een andere route genomen. Wel zaten er apen op het dak naast me.

Weer eens wat anders dan een kat op dak.

Rechtsboven was onze kamer.

Om 8 uur was onze laundry klaar en natuurlijk was er wel een wit truitje met blauwe vlekken en een beige broek die blauwe plekken vertoonde, maar ach voor wat je ervoor betaalt kan je niet klagen. Bovendien hadden we het zelf moeten zeggen als er iets apart gewassen moest worden. Thuis in een chloorsopje en het wordt weer één kleur, ik weet nog niet de welke maar ach wat maakt het uit tegenwoordig kan bijna alles.

Omdat we de berg op zouden gaan moesten we onze bagage reduceren want de truck kan de berg niet op en dus gaan we over in jeeps.

9 uur een heerlijk ontbijt en daarna vertrek. We zaten al in de truck toen bleek dat er iets mis was met de remmen. Geen goed teken en zeker niet als je weet dat je de bergen in gaat. Kevin en Dyon hebben een aantal pogingen gewaagd om het euvel alsnog te verhelpen, maar dat is niet gelukt en de Mercedes- specialist moest erbij komen. Ja en wat doe je dan met 18 wachtende mensen.

Er werden meteen taxi's geregeld en zoals we al dachten wilden de Queen en Prince meteen instappen, maar Dyon had die taxi al voorbestemd aan de 4 meiden en haalde de instappende Spaanse vrouwen er uit! Hahaha!

We werden naar Durban gebracht en vlakbij de Sealife (een aquarium en nog veel meer) afgezet. Om 13:30 uur zouden we dan weer op dat plek moeten verzamelen voor de trip naar de Drakensbergen.

De Sealife was prachtig en we hebben een zeehonden - en dolfijnenshow gezien.

Toen het bijna de afgesproken tijd was zijn we weer naar de afgesproken plek gelopen en daar stond Dyon met de mededeling dat we nog extra tijd (nog 2 uur erbij) kregen, omdat de truck nog niet gemaakt was.

We hebben die tijd benut door eens lekker uitgebreid te gaan lunchen en tegen de afgesproken tijd hebben we de rest van de groep - die aan het verzamelen was - opgezocht. Maar meteen viel mijn oog al op de mij bekende taxi's en chauffeurs. De truck was nog niet gemaakt en we gingen weer terug naar ons prachtige hotel aan de Oceaan. Super! En ook kregen we dezelfde kamers. Ik had al tegen Morena gezegd dat - als we dezelfde kamers kregen - ik weer een dansje met haar zou maken en ja hoor: we dansten midden op straat een vreugdedans. En dit vooral om dat de queen en prince geen badkamer hadden en daarvoor naar de gang moesten.

Dag 11:

5:30 uur op, om 6 uur ontbijt en daarna vertrek. Rondom het middaguur kwamen we op de Drakensbergen aan. Tenminste aan het begin, want de truck kan niet naar boven. Overgestapt in een 4x4w en daarachter een kar met bagage. Hele smalle weggetjes, over bruggetjes, door een beekje, schuin, omhoog enz. maar de jeep hield vol. Ik was voorin geklommen en ook deze instap was belachelijk hoog, maar van de jeep achter was nog veel hoger.

De rit besloeg 5 km en volkomen door elkaar geschud kwamen we boven op de berg. Daar stonden een aantal schattige houten huisjes en er konden 2 stellen per huisje. Middenin zat de badkamer (douche, wastafel en wc) en aan beide zijden was een slaapkamer met open haard. Heerlijk warm gestookt. We deelden ons huisje met het Spaanse koppel. Zij zijn erg aardig.

Na aankomst ging de groep - voorzien van een lunchpakket - een 5 uur durende hiking doen, maar wij hadden al aangegeven dat wij een vrije middag namen. We hebben heerlijk in de zon gezeten en een fles wijn hield ons gezelschap. Slechts enkele van de groep hebben de hele tocht gedaan, maar de meeste mensen kwamen eerder terug.

Kijk voor het vervolg van deze reis op Zuid Afrika deel 2 -> dag 12 t/m 22... Of klik hier: Zuid Afrika deel 2